Ostatnio jadąc metrem w ręce wpadł mi pewien dziennik, w którym przeczytałam, że w Paryżu wprowadzają ograniczenia związane z kawiarniami, a dokładniej z ich ogródkami, które podobno w znaczący sposób utrudniają pieszym normalne chodzenie. Według urzędników miejskich, krzesła i stoły, które w okresie wiosenno-jesiennym ustawiane są na paryskich ulicach, przyczyniają się do wypadków. Przechodnie muszą omijać klientów kawiarni, którzy siedzą w ratanowych fotelach i popijają „czarnego demona”, chodząc po ulicy, którą poruszają się z zawrotnym tempem samochody. Podobno nie wszyscy zawsze dostrzegają auta i chcąc ominąć stoliki, wchodzą wprost pod koła rozpędzonego citroena.

W Warszawie mamy troszeczkę inaczej, niż w Paryżu. Po pierwsze mieszkańcy stolicy, z rzadka sami z siebie ominą kawiarniany stolik i z gracją przejdą po ulicy. Raczej ceremoniale przejdą przez ichniejszy ogródek i z lubością sapną osobom pijącym kawę „Chryste, jak mam przejść?! Mam sobie doczepić skrzydła, czy co?!”, albo skomentują „Założyła podróbki Ray Banów i uchodzi za bohemę”. Po drugie, w Warszawie nie mamy tylu urodziwych kawiarni prowadzonych przez indywidualne osoby. Częściej natrafiamy na masówki pokroju Starbucksa, w którym trzeba się pokazać i zrobić sobie zdjęcie, które później umieści się na naszej klasie i na gronie (papierowe kubeczki = jankeski wymysł), niż fajne lokale, w których ważniejszy jest klient niż zysk.

Niby od pięciu lat jesteśmy w UE, niby wszyscy odczuwamy zmiany, ale tak naprawdę wciąż jesteśmy daleko i w tyle i ciągle zachłystujemy się powietrzem, które wdychamy podróżując poza granicami swego państwa. A szkoda, bo mamy potencjał, którego, niestety, wykorzystać nie potrafimy.